บทที่ 159

อาเรีย

ฉันกำจดหมายของวิลเลียมไว้ในมือแน่น น้ำตาหยดแหมะลงบนซองที่มีลายมือบรรจงของเขา โธ่เอ๊ย มันเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ เด็กสี่ขวบไม่ควรต้องมาเขียนจดหมายลาตาย อกฉันเจ็บแปลบจนหายใจไม่ออก

“เขาโง่มาก” ฉันพูดเสียงสะอื้น “ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ล่ะ”

เบลคดึงฉันเข้าไปกอด ร่างของเขาสั่นเทาเล็กน้อย เราสองคนยืนอยู่ใน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ